"Stwierdzenie, że nie jestem podekscytowany byłoby nieprawdą..." Dokładnie tę konkretną sentencję użyłem otwierając swą wystawę w Pradze, 19 stycznia 2004 roku, wystawa ta była następnie wystawiona w ponad dziesięciu miastach w Czechach i w Polsce – to dowodzi, iż otwarcie wystawy pozostaje zawsze ekscytującym wydarzeniem dla artysty, jak wierzę – dla każdego artysty.

Dla mnie ta wystawa zawiera jeszcze więcej powodów, aby była wyjątkowo ekscytująca, ponieważ dotyczy i jest poświęcona w całości Franzowi  Kafce i jego pracy, którą podziwiam. Co więcej ekscytujący jest fakt, że moje pracę pokazywane są tutaj, w Polsce, kraju moich narodzin. W tym miejscu chciałbym wyrazić płynące z serca podziękowania dla Pana Jakowa Finkelsztajna, radcy kulturalnemu Ambasady Izraela i jego asystenta Jacka Olejnika, a także przede wszystkim dla Pana Andrzeja Sawickiego – dyrektora tej galerii – za jego entuzjastyczną i profesjonalną pracę.

Wystawa powstała jako rezultat mojej pierwszej wizyty w Pradze: było to w lutym roku 2000 kiedy dotarłem do Pragi świadom, że odwiedzę miasto Kafki, jednak nie planując przygotowania wystawy z nim związanej. Dopiero po powrocie do Izraela, kiedy oglądałem zdjęcia, które zrobiłem w Pradze, po wielu rozmyślaniach koncepcja wystawy zaczęła dojrzewać.

W maju 2001 roku po piętnastu miesiącach od mojej pierwszej wizyty w Pradze odbyło się otwarcie pierwszej mojej wystawy związanej z tym tematem. Była to wystawa pod patronatem Ambasady Republiki Czeskiej w Izraelu i ówczesnego Ambasadora, Pana Daniela Kumermanna.

Dwa lata później, w czerwcu 2003 otworzyłem tę samą wystawę w Instytucie Goethego w Tel Awiwie. Wystawa zawierała wówczas 25 prac, dokładnie połowę obecnie pokazywanej liczby prac. Kolejne 25 prac powstały w okresie pomiędzy wystawą w Instytucie Goethego, a otwarciem wystawy w Pradze, w styczniu 2004.

Prace zawarte w tej wystawie nie zostały stworzone jako ilustracje konkretnych pism Franza Kafki, nie próbują nawet dostarczać interpretacji jego konkretnych utworów. Dlatego żadna z prac nie posiada nazwy (innymi słowy tytuł każdej pracy to praca "bez nazwy"). Z drugiej strony prace oparte są na pewnej przemyślanej aspiracji, i mam nadzieję, że to mi się udało, aby pokazać mój sposób rozumienia życia i twórczości Kafki. Najbardziej zależało mi na pokazaniu humoru (zazwyczaj gorzkiego i ironicznego) oraz terroru emanującego z jego prac.

Oczywiście moje zwierzenia związane z procesem twórczym nie powinny kłócić się z odbiorem prac przez gości wystawy, którzy mogą odnaleźć w nich elementy związane z konkretnymi pracami Kafki. To zrozumiałe pod każdym względem, bowiem dzieło sztuki, czy to książka, czy dzieło innego rodzaju, kiedy tylko ujrzy światło dzienne staje się obiektem interpretacji. Twórca nie ma przywileju w interpretacji, ma takie same prawo jak każdy, kto nie jest twórcą. Nie będę zanudzał Was powodami takiego stanu rzeczy. Wolę abyście spędzili ten czas oglądając moje pracy, i mam nadzieję, zainteresowali się nimi.

Dziękuję Wam wszystkim, że przyszliście na ten wernisaż i spędzacie ten wieczór z moją sztuką i ze mną.